ســــــــــــــــــــــــــلام دوستای گل گل گلم

خوبیــــــــــــــــــــــــــــــــن؟

دلم واسه همتون خیلی تنگ شده

ببخشید تورو خدا انقدر دیر اومدم

باور کنین تقصیر از من نبود

کامپیوترم خراب بود

به مدت 3 هفته

وگرنه همه دوستای صمیمی نتیم خبر دارن که من مثل کنه به وبم چسبیدم

به این راحتیا ازش دل نمی کنم

اما متاسفانه ............همین شد دیگه

من اگه فردا کنکورم داشتم بازم میومدم

باور کنین

البته ندارماااا

مثلااااااااااااااااااا گفتم...خواستم یه چیزی گفته باشم!!!

خب بسه دیگه این حرفا

بریم سر اصل مطلب

تولد اما هشتم رو به هممممممممممممممتون تبریک می گم

وااااااااااااااااااااااای چه روز باحالی!!

کشت تلوزیون خودشو از بس گفت8/8/88 ....بلاخره اومد...این روز

خجسته...به همتون تبریک می گم

این گلا هم تقدیم به شما

امیدوارم اولین دوست نتیتون باشم که این روزو تو وب خودم بهتون تبریک

 گفته باشم

واسه همین این پستو راس ساعت 12 شب گذاشتم

و اما....

و اما.....

شعر این پستمون

شعریه از آقای مهدی اخوان ثالث

مطمئنا همتون خیلی خوب می شناسیدشون

این شاعرم به رحمت خدا رفتن

روحشون شاد

اما مهم اینه که معاصره

واااااااااااااااااااااای که چقدر شعراش قشنگه

اما من متاسفانه نمی تونم همشو بزارم

چون اون جوری کسی نمی خونه

بلنداشم نمس تونم بزارم

چون بازم کسی نمی خونه

و اما

شعری که می زارم

خیلی قشنگه

اسم شعر هست «لحظه ی دیدار»

لحظه ی دیدار

لحظه ی دیدار نزدیک است.

باز من دیوانه ام ، مستم.

باز میلرزد ، دلم ، دستم.

باز گوئی در جهان دیگری هستم.

های! نخراشی به غفلت گونه ام را، تیغ

های! نپرشی صفای زلفکم را ، دست

و آبرویم را نریزی دل

ای نخورده مست

لحظه ی دیدار نزدیک است

ســـــــــــــــــــــلام سلام

یه سلام پاییزی

اما از نوع شادش

آخه پاییز نماد غم و غصس دیگه.....چطورین؟

خوبین؟

آخ ببخشید انقدددددددر منتظرتون گذاشتم

شرمنده

چند روز اختلال تو بلاگفا

 و چند روز اختلال روانی به خاطر بازگشایی مدارس و دانشگاها و

و غیره (غیره همون بازگشایی مدارس و دانشگاهاس..از بس بدیاش زیاده که تو یکی

دوتا جمله نمی شه جاشون داد)

بابا تورو خدا همدردی کنید...اما نه.....درس زیادم

بد...........هست

راستی بچه ها

من حس می کنم هیچکس نت نیست

انگار خلوته نت

خلوت خلوت

هیچکس نمیاد تو وبش

شما این طور فکر نمی کنین؟

خب بگذریم

بریــــــــــــــــــــم سراغ شعر این پستموووووووون

این شعر بسیار بسیار زیبا از فریدون مشیری هستش

راستش دیشب داشتم کتاب شعر فریدون مشیری رو می خوندم رسیدم به این شعر

وقتی خوندمش خیلی ازش خوشم اومد

گفتم می زارمش تو این پست

که الانم گذاشتمش

اسم شعر هست دریا

بچه ها خواااااااااااااهش می کنم شعرو قشنگ بخونین...خیلی قشنگه....نخونین از

دست دادینش...دیگه خود دانید

بفرما

اینم شعر

 ***

سلام به همه ی دوستای خوبم

خوبین؟خوشین؟سلامتین؟

اصلا نمی خوام بگم تابستون داره تموم می شه

چون از این جمله خیییییییییلی بدم میاد

می خوام یه جوری حواس خودمو پرت کنم.

بابا جان

من نمـــــــــــــــی خوام تابستون تمــــــــــــوم بشـــــــــــــــــــــــــه

یه جوری گفتم که انگار دست منه

نه

همین جوری حرف دلمو گفتم

خب بگذریم

بابت نظرات قشنگتون خیلی خیلی ممنونم

راستی

من قصد رفتن ندارم.می دونید چرا اینو می گم؟

چون تازگیا تو بعضی از وبای دوستام......نه...اسم نمیارم .....فقط اینو بگم که خیلیا ....خداحافظی کردن

بعد پشیمون شدن و برگشتن  خبردادن ما برگشتیم

آخه چه رفتنی...چه برگشتنی...اصلا چرا رفتین

البته من نباید تو کار بقیه دخالت کنم...اما همه حرفم اینه که من تا وقتی زندم این وبم پابرجاس

اگه دیدید  سه چهار ماه آپ نکردم بدونید مردم.....دنبال بقیشم نگردید

خب...بریم سر شعر امروزمون...دوست دارید چه شعری باشه؟ از کی باشه؟

راستی

چرا من یه نظر سنجی واسه وبم راه نمیندازم؟

نه

بی مزه می شه...نظر سنجی یه خورده ...خیلی بیمزس

شما اگه شعری از یه شاعر معاصرو دوست دارید اسم شعر و اسم شاعرشو بگید...من براتون می زارم

اینجوری بهتر شد

نه؟

و اما.....واما......واما......شعر امروزمون(یه جوری گفتم امروز که انگار وبمو هر روز با یه شعر جدید آپدیت

می کنم)نه پس.بهتره بگم شعر این پستمون

تقدیم به همتون

می زند باران به شیشه

مي زند باران به شيشه شيشه اما سرد و سنگين

بي تفاوت.سرد و خاموش شايد از يک غصه غمگين

به نام خدا 

سلام سلام

سلام به همه ی دوستای عزیز و مهربونی که من و وبلاگ منو

فراموش نمی کنن.

سلام به همه ی دوستایی که با نظرات قشنگشون من رو دلگرم می کنن

 تا یه بار دیگه بیام

 و با یه پست جدید مهمون دلای با صفاشون باشم.

این بار یکم با تاخیر آپ کردم.ببخشید

واقعا معذرت می خوام.

****

بعضی از دوستان گفته بودن که چرا آپ نمی کنی؟

واقعا سرم شلوغ بود.

باور کنین.

اما بلاخره طلسمو شکستم

اومدم با یه پست جدید

با یه شعر جدید

از یه شاعر معاصر

یه شاعر با احساس

که الان در بین ما نیست

آقای قیصر امین پور

روحشون شاد

سلام دوستای گلــــــــــــــــــم

خوب هستین همتون؟

مرسی منم خوبم.

***

اول از همه جا داره از همتون به خاطر نظرات قشنگتون تشکر کنم.

خیلی به من لطف کردید.

از سر من زیاد بود.

واااااااااااقعا از همتون ممنونم.

***

خب.....بریم سر موضوع اصلی این پستم

این بار به جای یک شعر دوتا شعر می زارم

اولین شعرو که یکی از دوستای گلمون تقاضا کردن که بزارم.

منم به نظرات همتون احترام می زارم.هر شعری که دوست دارید از

شاعرای معاصربگید

مطمئن باشید می زارم.

و اما....شعر دومی

دومی دیگه به سلیقه ی خودمه....شعر دومی یه شعر خوشگله از

هوشنگ ابتهاج

شعرارو بخونین

و مثل همیشه نظرتونو بگید

منتظر نظرات زیبای شما هستم.

لحظه ی سخت رفتنت

هیچی تو قلب من نبود

نگاه آخرین تو

شعر جنونمو سرود

از التهاب بی کسی

پناه آوردم به جنون

زندگی زندونه و بس

وقتی نباشه هم زبون

خواستم فراموشت کنم

اما خیالت نمیذاشت

به غیر دیوونه شدن

راهی جلو پام نگذاشت

چنگ شکسته

*(گيرم...) پايي نمي دهد تا پر واكنم به سويت*

كو بال آن كه خود را باز افكنم به كويت

سلام سلام بچه ها جونم.خوبید همتون؟؟

خب الحمدالله

چیکار می کنید تابستونیه رو؟خوش و اینا می گذره؟

خب بازم الحمدلله

بابا ایول.تو آپ قبلی کولاک کردید با نظراتتون....حال کردم به جان شما

خب بگذریم....امروز اومدم ...نه امشب اومدم با یه شعر خوشگل از فروغ

جونم.البته یه بار دیگه هم از فروغ گذاشته بودما.اما ماشالله شعراش خیلی

قشنگه. هر چی بزاری کم گذاشتی.

تازشم

یکی از دوستان گلمونم درخواست کرده بودن.دیگه هیچی........

بایـــــــــــــــــد می زاشتم.

خب دیگه خیلی حرف زدم.شعر از دست رفت.

گریز و درد
رفتم ، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت
راهی بجز گریز برایم نمانده بود
این عشق آتشین پر از درد بی امید
در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم ، که داغ بوسه پر حسرت ترا
با اشک های دیده ز لب شستشو دهم
رفتم که نا تمام بمانم در این سرود
رفتم که با نگفته بخود آبرو دهم

رفتم مگو ،  مگو ، که چرا رفت ، ننگ بود
عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما
از پرده ی خموشی و ظلمت ، چو نور صبح
بیرون فتاده بود یکباره راز ما

رفتم ، که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم
در لابلای دامن شبرنگ زندگی
رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان
فارغ شوم زکشمکش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم
از خنده های وحشی طوفان گریختم
از بستر وصال به آغوش سرد هجر
آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز
دیگر سراغ شعله ی آتش زمن مگیر
می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم
مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش
در دامن سکوت به تلخی گریستم
نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها
دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

سلام بچه ها

با یه شعر از مهدی سهیلی اومدم

راستش نمی دونستم اسم شعر چیه

الکی از خودم زدم «بیا»

راستی

آخی

بهارم رفت

دلم براش تنگ می شه

بیا

اي مـرا آزرده از خود ، گــر پشيـمانی ، بيا

نغمه هاي نا موافق گر نمي خوانی ، بيا

تا كه ســر پيچيدي از راه وفا ، گـفتم: برو

جــز وفــا اگــر راهــي نـمــي دانـــي ، بيا

يك نفس با من نبودي مهربان اي سنگدل

زان همه نامهرباني ، گر پـشيماني ، بيا

تاب رنجـوري نـدارم در پـي رنـجـم مباش

گر نمي خواهي كه جانم را برنجاني، بيا

خود تو داني، دردها بر جان من بگذاشتي

تا نـفـس دارم ، اگــر در فـكـر درمـاني بيا

دشمن جانم تو بودي،درد پنهانم ز توست

با همه اين شكوه ها ، گر راحت جاني بيا

سلام بچه ها

با یه شعر از فریدون مشیری اومدم

خیلی اشعارش قشنگه

اشعارشو دوست دارم

شما چی؟ 

البته یکمی این شعرو دیر گذاشتم

اما خب.....هنوزم بهاره

خوش به حال غنچه های نیمه باز

بوي باران ، بوي سبزه ، بوي خاك
شاخه هاي شسته ، باران خورده ، پاك

آسمان آبي و ابر سپيد
برگهاي سبز بيد
عطر نرگس ، رقص باد
نغمة شوق پرستوهاي شاد
خلوت گرم كبوترهاي مست… .
نرم نرمك مي‌رسد اينك بهار
خوش به‌حال روزگار

خوش به ‌حال چشمه ها و دشت ها
خوش به ‌حال دانه ها و سبزه ها
خوش به ‌حال غنچه هاي نيمه باز 
خوش به حال دختر ميخك، كه مي خندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب

اي دل من ، گرچه در اين روزگار
جامه رنگين نمي پوشي به كام
باده ی  رنگين نمي بيني به جام
نقل و سبزه در ميان سفره نيست
جامت از آن مي كه مي‌بايد تهي است،
اي دريغ از تو اگر چون گل نرقصي با نسيم !
اي دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
اي دريغ از ما اگر كامي نگيريم از بهار

گر نكوبي شيشۀ غم را به سنگ
هفت رنگش مي‌شود هفتاد رنگ!

در دور دست

قويي پريده بي گاه از خواب

شويد غبار نيل ز بال و پر سپيد .

لب هاي جويبار

لبريز موج زمزمه در بستر سپيد .

در هم دويده سايه و روشن .

لغزان ميان خرمن دوده

شبتاب مي فروزد در آذر سپيد .

همپاي رقص نازك ني زار

مرداب مي گشايد چشم تر سپيد .

خطي ز نور روي سياهي است :

گويي بر آبنوس درخشد زر سپيد .

ديوار سايه ها شده ويران .

دست نگاه در افق دور

كاخي بلند ساخته با مرمر سپيد .

ترجیح دادم یه شعر کوتاه از سهراب بزارم تا اقلا دو نفر خواننده داشته باشه.

قبول دارین شعرای بلندو هیچ کس حالشو داره بخونه؟

همه اولشو می خونن و ولش می کنن

اما شعر کوتاهو تا بیای اولشو بخونی تموم شده

قابل توجه دوست عزیزی که تقاضای گذاشتن اشعار سهراب رو داشتند

چشم

ولی اول این شعرو می زارم.آخه خیلی خوشگله حیفم اومد اینو

نزارم....بعدش چشم.سهراب هم می زارم

رفت

 آمد و بر صفحه ی قلبم نوشت تردید و رفت 

 نسخه ای از جنس دلتنگی شب پیچید و رفت

 تا بگویم رفتنش را هیچ کس باور نکرد

 این سخن را از درخت آرزویم چید و رفت

 شاخه ی گل را گرفت و با غمی بوئید و رفت

 چشم در چشمش برایش گریه می کردم ولی

  او فقط بر اشک های ساکتم خندید و رفت

 پوچ...

دیدگان تو در قاب اندوه

سرد و خاموش خفته بودند

زودتر از تو نا گفته هارا

با زبان نگه گفته بودند

از منو هر چه در من نهان بود

می رمیدی می رهیدی

یادم آمد که روزی در این راه

ناشکیبا مرا در پی خویش

می کشیدی می کشیدی

آخرین بار آخرین بار

آخرین لحظه ی تلخ دیدار

سربه سر پوچ دیدم جهان را

باد نالید و من گوش کردم

خش خش برگ های خزان را

باز خواندی باز راندی

باز بر تخت عاجم نشاندی

باز در کام موجم کشاندی

گرچه در پرنیان غمی شوم

سالها در دلم زیستی تو

آه هرگز ندانستم ای عشق

کیستی تو چیستی تو....                                   

                                            « فروغ فرخزاد »

و می دانم که روزی راحت و آزاد می میرم           

نه مجنونم نه خسرو همچنان فرهاد می میرم

ومی دانی که بی تو زیر این طوفان تنهایی              

شبی تنهای تنها در حصار باد می میرم

اگر عمری سکوت من کلید حرفهایم شد                

درآن یک لحظه با دنیایی از فریادمی میرم

فلانی عاقبت بنگر که در تنهایی یک شب               

رها و عاشق و آزاده و آباد می میرم

وآخر خوب می بینی تو می مانی و می بینی          

که من در گوشه ای از نا کجا آباد می میرم

مرد باران زده ی پاییزی  

مرد باران زده ی پاییزی

او همین نزدیکی است

خواهد آمد روزی

مثل یک شازده با اسب سپید

سخت می تازد اسب

می رسد او اکنون

از پس قله ی رویاهایم

من به دنبال بهار سحرم

او مثال مرد باران زده ی پاییزی است

من پی گمشده ام سرگردان

او شتابان پی من در باران

تو را من چشم در  راهم...

تو را من چشم در راهم شبا هنگام

که می گيرند در شاخ «تلاجن» سايه ها رنگ سياهی

وزان دل خستگانت راست اندوهی فراهم؛

تو را من چشم در راهم.

شبا هنگام ، در آن دم که بر جا، درّه ها چون مرده ماران خفتگان اند؛

در آن نوبت که بندد دست نيلوفر به پای سر و کوهی دام.

گرم ياد آوری يا نه ، من از يادت نمی کاهم؛

تو را من چشم در راهم .

                                                            «نیما یوشیج»

 ای عاشق شوریده ی این دشت بلا خیز               عشق آمد و عشق آمد از این عشق مپرهیز

نور آمد و نور آمد و شور آمدو با شور                             از پرده برون آمده آن شاهد مستور

یار آمد و دیار عیار آمد و عیار                                       واز پرده برون تافته آن گوهر منظور

این حیدر کرار است یا احمد مختار                               این جام تجلی زده این نور علی نور

دادند و نهادند زسرچشمه ی خورشید                         در سینه ی او جوششی از باده ی توحید

جوشید و خروشید و بنوشید از آن جام                  رقصان شدو چرخان شدو طوفان شدو غرید

ساغر زد و تسخر زدو پرپر زد از این دام                        برقی زدو چرخی زدو شوقی شدو بالید

هفت آینه حیرت شدو هفتاد و دوخورشید                    هفتاد ودو خون موج زد و عشق پسندید

هفتاد ودو خون موج زد از جوش تمنا                           هفتاد ودو آئینه سحر غرق تماشا

هفتاد ودو سرچشمه  وهفتاد ودو منزل                      هفتاد ودو دریا دل، هفتاد ودو ساحل

هفتاد ودو بیخود شده هفتاد ودو لبریز                        هفتاد ودو شط حنجره در شعشعه یکریز

ای عاشق شوریده ی این دشت بلا خیز             عشق آمد و عشق آمد از این عشق مپرهیز

ذرات جهان جمله بجوشند و خروشند                        صد چشم بهم نامده گوشند و به هوشند

اعصار و قرون خسته ز زنجیر که بشتاب                     تاریخ  برآورده سراز گور که دریاب

دریا بخروش آمد از این شور شرر خیز                        طوفان و جنون جامه دریدند که بر خیز

برخیز و ببین آنچه به انسان ز جفا رفت                  برخیز که این قافله هم راه خطا رفت

رنگ از دل و نور از دل و صدق از همه جا رفت         پرواز بخون خفت و پرستو بعزا رفت

برخیزو ببین آنچه که دیدیم و شنیدیم                   با نام حسین(ع) آینه ی ظلم یزیدیم

برخیز و ببین داعیه داران خلافت                          زآغاز چه گفتند و چه کردند به غایت

بنگر شتر کینه ی صفین وجمل را                         کین پینه پیشانی یاران دغل را

تثلیث نفاقندو به یک شرک شریکند                     قوم شتر کینه ی بغضا لابیک اند

از چنبر این بغض فرو خورده فراز آی                     سودی ندهد موعظه زین شقشقه باز آی

به خاطر تو

همین گلهارا دوست داشتی دیگر؟کم کم دارد یادم می رود.خیلی چیزها از یادم رفته است.امروز هم چون اینجا می آمدم وتو خواستی بعضی از آنها را مرور کردم.وگرنه چه دردی را دوا می کند،به یاد آوردن هزار باره ی آنها وقتی تو نیستی...

گذر زمان

چشمهایش را به هم زدیاد خواهرش افتاد که تازه امسال کنکور داشت.او هم زود بود که بزرگ شود.اصلا هردویشان زود بزرگ شده بودند.او بیشتر از پدر و مادرش بزرگ شده بود.بوق ماشین به خودش آورد.نه ،شاید وقت مردنش نبود...

روز سبز

روز سبزی بود آن روز که فهمیدم تورا

با تو چشم تا زه احساس می کردم تو را

از دو چشم مستت خواندم عشق را

از لبانت فهمیدم معنای مهر را

چه بگویم که چه کردی با دل من

چه بگویم که چه آوردی بر سر من

چه شبایی که به یادت گر گرفتم

چهروزایی که نامت شور گرفتم

کاش می فهمیدی آتش عشق مرا

کاش می دانستی احساس مرا

کاش یک لحظه عاشقم بودی

کاش تو یک لحظه جای من بودی

کاش قطره ی اشک بودی تا پاکت کنم

کاش می شد تا فراموشت کنم

عشق

در خیالم عشق را با تو مجسم می کنم

عشق را در وسعت شعری معین می کنم

می زنم خطی دگر در صفحه ی یاران عشق

یاری ام کن تا نویسم قطعه ای در سوز عشق

من بهارم من دیارم من خیالی پر ز عشق

من ندانم کی تو آیی در خیالم چون عشق

یک شقایق می دم بر قاصدک آرد تو را

تا بگوید تو بیایی ای بهارم تا ببینم من تورا

می فرستم چون کبوترها سلاحی بر تورا

تا نگویم من دگر سوز خداحافظ تورا